LIGJI I DYTË I TERMODINAMIKËS KUNDËR EVOLUCIONIT

Ligji i Dytë i Termodinamikës njihet ndryshe edhe si “Ligji i Entropisë”. Entropia (nga greq. “entropia” dmth. “çrregullim”) paraqet shkallën e çrregullimit të një sistemi fizik. Entropia e sistemit rritet sa më shumë që ai shkon drejt shkatërrimit. Sa më i lartë është çrregullimi i sistemit aq më e madhe është Entropia. Ligji i Entropisë tregon se i gjithë universi shkon drejt shkatërrimit në mënyrë të pashmangshme drejt shkatërrimit.

Ligji i Dytë i Termodinamikës është vërtetuar edhe teorikisht edhe eksperimentalisht. Albert Ajnshtajni, shkencëtari më i madh i kohës sonë ka thënë se ky ligj është “ligji primar i gjithë shkencës”. Artur Edington, gjithashtu këtë ligj e cilëson si “ligji suprem metafizik i gjithë universit”.

            Teoria e evolucionit është zhvilluar duke e injoruar këtë bazë dhe ligj universal të fizikës. Mekanizmi i ofruar nga evolucionistët e kundërshton krejtësisht këtë ligj. Teoria e evolucionit thotë se atomet dhe molekulat e çrregullta inorganike u bashkuan rastësisht me kalimin e kohës në një rregul të caktuar për të formuar molekula shumë komplekse të tilla, si proteinat, ADN-ja dhe ARN-ja, pas të cilave u shfaqën shumë gjallesa të ndryshme me struktura akoma me komplekse. Sipas teorisë së evolucionit, ky proces

Zbatime te Ligjit te Terheqjes se Gjithesishme

C’forcë është ajo që i detyron Të kryejnë keto levizje. Kjo u be e qartë vetëm kur u zbuluan dhe u formuluan ligjet e mekanikes. Kete zbulim e beri I. Njutoni.Njutoni zbuloi që mbi planetëTvepron forca tërheqëse e Diellit, që i detyron ata të vërtiten rreth tij, duke u dhene një nxitim, që është në perpjesetimtë zhdrejtë me katrorin e largësisë së planetëve.Kështu, nxitimi centripet i lëvizjes së Tokës rreth DielIit është 0,006 m/s2. Jupiteri qe ndodhet 5 herë më larg nga Dielli sesa Toka lëviz me nxitim 52 = 25 herë më të vogël etj.Njutoni tregoi që ky ligj vlen edhe per lëvizjen sateliteve rreth planetëve, për lëvizjen e kometave dhe në pergjithësi. shpreh nje veti te pergjithshme të bashkeveprimit të trupave. Per ketë arsye ky u quajt ligji i terheqjes së gjithesishme (ose ligji i gravitacionit universal). Sipas ketij ligji. forca me të cilen dy trupa e tërheqin njëri-tjetrin, është në përpjesëtim të drejtë me masat e tyre dhe ne përpjestim të zhdrejtë me katrorin e largesisë ndërmjet tyre.Duke shenuar me F forcën, me m1 e m2 masat e trupave dhe me r 1argësinë ndermjet tyre, kemi:
F= γ m1 m2/r2
ku γ = 6,68 •10-11m3/kg•s2 (γ quhet konstante e tërheqjes së gjithësishme).
Në ketë formulim trupat merren si pika. Kështu mund të merren trupat qiellorë, sepse ata janë shumë të vegjël në krahasim me largesitë ndermjet tyre.Kete ligj Njutoni e nxori matematikisht nga ligjet e Keplerit dhe nga ligjet e mekanikes. Ky është nje nga zbulimet më të medha të astronomisë teorike.Duke perdorur ketë 1igj, shpjegohen shumë dukuri e ligjshmëri astronomike dhe u arritën rezultate të mrekullueshme, u zbuluan bote të reja te panjohura. Njutoni, duke u mbeshtetur në tri ligjet e levizjes. që mbajne emrin e tij,dhe në ligjin e terheqjes së gjithësishme nxori perfundime, të cilat i përfshijnë dhe i saktesojne ligjet e Keplerit. Keshtu. per një trup qe do të qarkullonte i vetëm perqark Diellit, nxirren këto rrjedhime:
1. Trajektorja e trupit që lëviz rreth Diellit, është elips, hiperbolë ose parabolë me Diellin në vatër.
2. Segmenti, që bashkon trupin me Diellin, në intervale kohe të barabarta pershkruan siperfaqe të barabarta.
3. Po të shënojmë me M masën e Diellit, me m masen e trupit, me a gjysmëboshtin e madh të orbitës eliptike dhe me T periodën e qarkullimit, gjejmë:
T2(M+m)/a3=4π2/ γ
Siç shihet , rrjedhimi i dytë është i njëjtë me ligjin e dyte të Keplerit. Rrjedhimi i pare ështe me i pergjithshem se ligji i parë i Keplerit. Ligji i pare i Keplerit ben fjalë vetem per lëvizjen e planeteve në orbita eliptike, kurse ky rrjedhim perfshin edhe levizjet e trupave te tjere (të kometave, grimcave kozmike, të satelitëve artificiale etj.). Forma e orbites (eliplike, hiperbolike ose parabolike) varet nga shpejtësia qe ka trupi në nje largesi të caktuar nga Dielli. P.sh.:Toka ne largesi 1 nj.a e ka shpejtësinë 29.5 km/s (dhe pershkruan trajektore eliptike. Sikur shpejtesia e saj (ose e një trupi tjetër ne largesinë 1 nj. a.), të rritej dhe të arrinte 42 km/s, atëherë orbita do të bëhej parabolike, pra Toka (ose trupi) do të largohej perfundimisht ngaDielli.Rrjedhimi i tretë ngjan me ligjin e tretë të Keplerit. Kështu, duke e marrë masën e planetit te paperfillshme në krahasim me ate të Diellit. nga formula per M + m ≈ M nxjerrim:
T2/a3=4π2/ γM=C
d.m.th del ligji i tretë i Keplerit. Konstantja C është e njëjtë per të gjithe trupat që qarkullojne rreth Diellit.Rrjedhimet e nxjerra nga Njutoni vlejnë jo vetëm per sistemin Diell-planet, por per cdo dy trupa. Ne rrjedhimin e tretë, në vend të M dhe m duhen marrë perkatesisht, masa e trupit qendror dhe masa e trupit që qarkullon. Konstantja 4π2/ γ është e gjithesishme, d.m.th. është e njëjtë per çdo çift trupash. Ky perfundim eshte shumë i rëndesishëm.
Përcaktimi i masave të planetëve.
Në qofte se planeti ka ndonjë satelit, atëhere, duke përdorur rrjedhimin e tretë, mund të gjejmë masën e tij. Shënojmë me M masen e Diellit, me m masën e planetit, me A gjysmëboshtin e madh dhe me T perioden e qarkullimit të planetit rreth Diellit; me m1 masën e satelitit me a gjysmeboshtin e madh dhe me t perioden e qarkullimit te satelitit rreth planetit. Shkruajmë formulën per çiftin Diell-planet dhe per çiftin planet-satelit:
dhe
Duke pare te dy barazimet sjell

Nga ky relacion gjejme masen e planetit
Masa e planetit e e paperfillshme ne krahasim me ate të Diellit, kurse masa e satelitit është e papërfillshme në krahasim me atë të planetit, prandaj
m/M≈0 dhe m1/ m≈0 Ateherë gjejmë:
MT2/A3=mt2/ a3 , nga ku : M/m=t2/ T2 = A3/ a3
Ne anën e djathte te barazimit te fundit të gjitha madhesite jane të matshme.Se si gjendetmasa e Tokes tregohet në fizikë: kujtojme se ajo ështe m=6 1024 kg. Duke e zëvendësuar në formulën të dhënat per Hënën. gjejmë raportin e masës së Diellit me ate të Tokës:
M/mT= 3.3 . 105
d.m.th masa e Diellit është rreth 330 000 here me e madhe se masa e Tokës. Po kështu mund të gjejmë edhe masen e planetëve të tjerë që kane satelitë. Masat e planeteve qe nuk kane satelite, gjenden me metoda te tjera.Shtojme se metoda e mësipërme përdoret edhe per yjet. kur rreth yllit qarkullon nje “satelit”
Trazirat në lëvizjen e planetëve.
Lëvizja e një planeti rreth Diellit percaktohet jo vetëm nga forca terheqese e Diellit, sepse këta dy trupa nuk jane vetem .Edhe planetet e tjere ushtrojne forca terheqese si, mbi planetin qe studiohet ashtu edhe mbi Diellin. Keshtu studmi i levizjes se planetit ne përgjithësi është mjafti veshitireLevizjen nje planeti ne tiparet e saj kryesore e percakton forca terheqëse e Diellit, sepse masa e Diellit eshte rreth 1000 here me e madhe se masa e te gjithe planeteve te marre se bashku .Planetët e tjere (në radhe te pare Jupiteri) i shkaktojnë planetit të dhënë disa shmangie nga lëvizja që japin ligjet e Keplerit: Ndryshojne pak shpejtesine e lëvizjes, jashteqendersinë e orbitës, gjysmëboshtin e madh etj. Këto shmangie quhen trazira.Trazirat nuk rnund të ndryshojne orbitën e planetëve në mënyrë të ndjeshme, p.sh. nuk mund ta kthejnë nga eliptike ne hiperbolike
Per Hënen trup qendror eshte Toka. Trupi qe sjell me shume trazira ne levzjen e Henes eshtë Dielli .Trazirat në lëvizjen e saj jane te Shumta, trazira pesojnë trupat me mase të vogel si :kometat dhe trupat artificiale. Ne levizjen e kometave dhe të asteroideve shume trazira shkakton Jupiteri, masa e te cilit eshte 318 here më e madhe se masa e Tokes. Ka pasur raste qe Jupiteri u ka rritur shpejtesine disa kometave , saqe i ka detyruar të ndryshojnë orbitën nga eliptike në hiperbolike ose të bien në siperfaqen e tij.Studimi i trazirave ka çuar në zbulimetë rëndësishme. Kështu në mesin e shekullit të kaluar u vu re se Urani (planeti me i larget që njihej atëherë) kishte trazira që nuk shpjegoheshin plotësisht me ndikimin e planetëve të njohur. U mendua që duhej të ekzistonte një planet tjeter me i larget, që të shpjegonte trazirat e mbetura, dhe u parallogarit se ku duhej te ndodhej ai. Ky problem shumë i veshtirë u zgjidh nga astronomi francez Lëverje. Planeti i kërkuar u gjet vetëm , gjysmë gradë larg vendit te parallogaritur. Kështu u zbulua Neptuni (18 46). Kjo histori u përsërit edhe me Plutonin (1930,), megjithëse këtë radhë gabimet e parashikimit ishin shumë me të medha.
Lexo me shume...

Ligji I dyte I termodinamikes . Vdekja termike e Universit .

Parimi i dyte apo ligji i entropise thot qe ne sistemet e izoluara entrpia e tij eshte gjithmone ne rritje. Nderrimi i entropise se nje sistemi definohet si shume e tersishme apo integral i nderrimeve te nxehtesise pjestuar me temperaturen e sistemit ne shqyrtim.

Kur theksojme entropine (shenohet me S, aludojme ne ndrrimin e saj por duke filluar nga vlera e saje zero.( E njeta gje vlen edhe me definimin e potencialit apo distances).

Me nderrimin e entopise se sistemit te caktuar analizohet kahja e levizjes se proceseve fizike, kimike , biologjike etj. Kur nderrimi i entropise(delta S) është me i madhe se zero procesi është irreverzibil ( i pa kethyeshem), kur nderrimi është zero procesi është reverzibil dhe kur ndrrimi ne fjale ka vleren me i vogel se zero procesi është i pamundur.

Ketu shihet roli i gjitheanshem i ligjit te nderrimit te enropise apo parimit te dyte te termodinamikes. Me ane te tij parashihen levizjet e proceseve ne shkence shoqeri dhe kahet rrjedhjes se informacionece.Entropia ne aspektin informative definohet si shkalle e crregullesise. Crregullsia apo kaosi dhe rregullesia janë procese fundamentale ne te gjitha lemite e hulumtive.

Te themi psh. qe Universi si sistem i izoluar ka nje entropi ne rritje për cka dihet qe ai zgjerohet ne menyre te pakethyeshme. Parimi i trete ne fakt quhet parimi zero(0) i termodinamikes.Keto nuk po e trajtojme por vetem te themi qe ai ndihmone ne definimin e teperatures dhe për ta kuptuar shum lehte, te mendojme situaten si vijon. Kur dy madhesi janë te njejta me nje madhesi te trete atehere ato janë te njejta edhe me njera tjetren.

Vdekja termike e Universit  është fati  përfundimtar I supozuar  I universit, në të cilin gjithësia eshte zvogëluar ne një gjendje  pa energji termodinamike te lire dhe prandaj nuk mund mbështetse proceset që konsumojnë energji (duke përfshirë njehsimin dhe jetën).

Vdekja e termike nuk nënkupton ndonjë temperaturë absolute të veçantë, por vetëm kërkon që ndryshimet e temperaturës ose proceset tjera nuk mund të shfrytëzohen për të kryer punën. Në gjuhën e fizikës, kjo është kur universi arrin ekuilibrin termodinamik entropia (maksimum). Hipoteza e vdekjes termike, buron nga idetë e William Thomson, 1st Baron Kelvin, i cili në vitet 1850 mori teorinë e ngrohjes si humbje e energjisë mekanike në natyrë (mishëruar në dy ligjet e para të termodinamikës) dhe  atë në proceset e mëdha në një shkallë universale.

Ideja e vdekjes termike, buron nga ligji e dytë të termodinamikës, i cili thotë se entropia tenton të rritet në një sistem të izoluar. Nëse universi zgjat për një kohë të mjaftueshme, ajo do të qase asimptotatikisht   një shtet ku të gjithë energjia është shpërndarë në mënyrë të barabartë. Me fjalë të tjera, në natyrë ka një tendencë për  (humbje të energjisë) së energjisë mekanike  prandaj, me ekstrapolim, ekziston pikëpamja se lëvizja mekanike e gjithësisë do të zbrese poshtë, si puna konvertimit në ngrohje , në kohën e duhur të ligjit të dytë. Ideja e vdekjes termike është propozuar së pari në drejtim të lirshem , filluar në vitin 1851 nga William Thomson, 1st Baron Kelvin, i cili teorizoi më tej pikëpamjet mekanike te humbjes se energjisë sipas Sadi Carnot (1824), James Joule (1843), dhe Rudolf Clausius (1850) . Pikepamjet e  Thomson u përpunuan pastaj në më shumë definicione gjatë dekadës së ardhshme nga Hermann von Helmholtz dhe William Rankine.

Ideja e vdekjes të ngrohjes e universit rrjedh nga diskutimet e zbatimit të dy ligjeve parë të termodinamikës në procese universale. Konkretisht, në vitin 1851 William Thomson përshkroi pikëpamjen, si të bazuar në eksperimentet e fundit në teorinë dinamike të ngrohjes, se "ngrohja nuk është një substancë, por një formë dinamike e efektit mekanik, ne e perceptojmë se duhet të jetë një ekuivalencë në mes të punës mekanike dhe ngrohjes, si në mes të shkakut dhe pasojës. ".

Kelvin-i  origjinalizoi  idenë e vdekjes termike  universale në 1852. Në 1852, Thomson botoi  "Për një tendencë Universale në natyrë ; për shpërndarje të energjisë Mekanike", në të cilin ai përshkroi bazat e ligjit të dytë të termodinamikës përmblidhen nga pikëpamja se mocioni mekanik dhe I energjisë përdoret për të krijuar atë lëvizje qe do të tentojë të zhduket ose të drejtohet  poshtë, natyrisht. [2] Idetë në këtë botim, në lidhje me zbatimin e tyre në moshën e diellit dhe dinamikën e operacionit universal, tërhoqi sërën e William Rankine dhe Hermann von Helmholtz. Tre prej tyre  thane  se kanë shkëmbyer idetë në këtë temë. [3] Në 1862, Thomson botoi "Për moshën e ngrohjes e diellit", një artikull në të cilin ai përsëriti besimin e tij themelor në pathyeshmërine e energjisë (ligji i parë ) dhe shpërndarje universale te energjisë (ligji i dytë), duke çuar në përhapjen e ngrohjes, ndërprerjen e levizjes se dobishme (punë), dhe lodhjen e energjisë potenciale përmes universit material duke qartësuar pikëpamjen e tij për pasojat e gjithësisë si një e tërë. Në një paragraf kyç, Thomson ka shkruajtur:

Rezultati ne mënyrë të pashmangshme do të jetë një shtet i pushimit universal dhe vdekje, nëse universi ishte e fundem dhe e la t'u  bindet  ligjeve ekzistuese. Por kjo është e pamundur të krijoje një kufi për masën e materies në univers, dhe për këtë arsye shkenca tregon më tepër për një progres të pafund, nëpër një hapësirë ​​të pafund, te  veprimit qe përfshin transformimin e energjisë potenciale në lëvizje te dukshme dhe kështu në nxehtësi, sesa të një mekanizmi të vetem te fundem, drejtimin poshtë si një orë, dhe ndalimin për gjithnjë. [4]

Në vitet që ndjekin  1852 dhe 1865 ne botime , Helmholcit dhe Rankine , kredituan Thomson  me idenë e tij , por lexoni më tej në botimet e tij nga pikëpamjet botuese deklarohet se Thomson argumentoi se gjithësia do të përfundojë në një "vdekje termike " (Helmholcit) cila do të jetë "fundi i të gjitha fenomeneve fizike" (Rankine).
Lexo me shume...

Na ndiqni ne

Evoluimi I teknikes se ndricimit te skenave Teatrave

                     

Ese

“Evoluimi I teknikes se ndricimit te skenave Teatrave”

Lenda: Fizik

 

Evoluconi i Ndricimit te Teatrove

Historia teatrale ndriçimit shkon prapa në historinë e vetë teatrit, në drama klasike athiniane dhe komedi, ka evoluar nëpërmjet ndriçimit të parë të drites të bazuar dhe efektet në sistemet komplekse elektrike të sotme te ndriçimit.

Ashtu sic ka evoluar  Teatri  qe nga antikitekti  Greko-Romak , bashke me te dhe paralelisht ka evoluar edhe ndriqimi si pjese perberese dhe e pandashme  e tij.

Amfiteatrat  e Greqisë antike dhe Romës janë ndërtuar jashtë në anët e kodrës. Këto lloje të teatrove përdoren ndriçim natyror si ngjarjet që zhvillohen në këta teatër kanë ndodhur gjatë orëve të ditës. Këto teatro janë projektuar për të mbajtur parasysh se si drita nga dielli do të bien në të gjithë skenën në kohë të ndryshme të ditës.

Ne shekullin e 15 ,”u zbulua llampa e vajit, e cila beri te mundur ndriqimin e Teatrove te brendshem. Qirinjt jane perdorur , te montuar mbi skenen dhe krahet e saj. Ne 1545, Sebastiano Serlio futi ne perdorim “lengjet e lehta ne me ngjyre ne shishe(vere e kuqe), shafaran(verdhe), e kloriamoniumit ne nje ene prej bakri(blu)”. Kjo eshte faza ku koha dhe ndriqimi fitoi rendesine ne prodhimin e shfaqjeve skenike. Cilesit e drites te tilla si intensiteti I shperndarjes dhe ngjyra e saj,  kane kontribuar qe skenat te behen sa me dramatike dhe angazhuese. Per Leone de Somi 1550, skenat e lumtura ishin ndriquar, ndersa skenat tragjike ishin shume te errta perms perdorimit delikat te qirinjeve, llampave te vajit, pishtarve. Per te shperndar dritat ne skene, ka pasur njerez te cilet ecnin perreth skenes dhe pershtatnin ndriqimin e qirinjve  me pamjen dhe pjeset e aktit te cdo skene teatrore.

Ne shekullin e 17, Joseph  Furstenbach lancoi iden e ndriqimit te paraskenes me drita ansore.Gjatë shekullit të 17-të, si shfaqjet teatrore filluan duke u organizuar në ambiente të mbyllura, Ku interpretimet zhvilloheshin ne skenen  e ndezur kryesisht nën dritën e qiririt dhe llambat e naftës. Përfundimisht, qirinj dhe llambat e naftës u zëvendësuan nga llambat me gaz në shekullin e ardhshëm. Gjatë kësaj kohe, Inigo arkitekti Jones prezantoi efekteve të ndriçimit në skenë që përfshihen reflectors dhe përdorimin e ngjyrës. Një tjetër arkitekt, Joseph Furstenbach, është përgjegjës për risi e drita të paraskenës dhe dritat anësore. Qirinj ishin të vendosur në pjesën e përparme dhe anën e fazës së për të ndriçuar aktorët, megjithatë, qirinj qenë në gjendje të shihen nga anëtarët e audiencës.

Në pjesën e dytë të shekullit, "llampa me nafte dhe fitil" u prezantua në Francë, u zëvendësua shpejt me një aparat i njohur si një oxhak qelqi.oxhakut xhami është në thelb një llambë naftës rrethuar në gotë, e cila bën flakë më të qëndrueshme dhe më pak të ngjarë të rreze.Drita e krijuar nga oxhakut xham ishte shumë më e ndritshme se drita qiririt të rregullt. Përveç kësaj, ngjyra e xhamit mund të ndryshohet për të krijuar gjendjen emocionale të ndryshme në ndriçim.

Para përdorimit të energjisë elektrike, shumica e teatrove varej nga ndriçim me gaz për ndriçim. Megjithatë gazi ishte i shtrenjtë, e vështirë për kontroll dhe për këtë arsye kërkohet kujdes konstant.Ne fillim "drita spot" ishte e njohur si drita e gëlqeres dhe u prezantua nga   inxhinieri Anglez Thomas. Intensiteti ishte  krijuar nga karbonat kalciumit me ngrohje të kombinuar me një oksigjen dhe flakë hidrogjeni. Ky efekt siguroi një lloj shumë më e natyrshmeme pamje e dritës dhe ishte gjithashtu në gjendje të përqendruar për të krijuar një të veçantë "vend" ose pishinë e dritës në skenë. Ajo ishte gjithashtu e dobishme në krijimin e iluzioneve në skenë ,të diellit dhe hënës.

Shfrytëzimi i energjisë elektrike mundësoi ndriçimin në skenë për të bërë një hap të madh përpara. Ndriçimi moderne me zhvillimin e llambës inkandeshente në fund në shekullin e 19-të, erdhën "të vogla të sigurta, të anekset ndriçimit portativ që mund të vendosen lehtësisht kudo nëpër skenë, dhe të kontrolluara pastaj nga një sistem të largët dimmer elektrike" (Williams) në përdorim. Ky përdorim i llambave inkandeshente zëvendësoi ndriçimin e rëndë dhe kundërmues me gaz e cila ishte përdorur për shumë vite ne teater.Në vitin 1881, Teatri Savojës në Londër ishte teatri i parë në botë për zbatimin e një sistem elektrik ndriçimi.Teatri i parë amerikan për të punësuar ndriçim elektrik ishte Teatri Bijou në Boston. Në 1903, Vëllezërit Kliegl zhvilluan një sistem të përpunuar që përfshinte mbi 96 dritat dimmer . Dhomën Opera Metropolitan në New York City.Vëllezërit Kliegl janë një nga shpikësit më novatore të ndriçimit të pajisjeve në skenë në shekullin e 20. Ata ishin përgjegjës për krijimin e një lloj hark llambë të karbonit njohur tani si një dritë Klieg, i cili është ende ne perdorim  s sot në dy produksione, teatrore dhe kinematografisë. Kjo pajisje është veçanërisht e dobishme për prodhime filmike, pasi intensiteti i lartë i dritës krijon një efekt të ditës gjatë natës.

Sot, disenjatorët e ndriçimit shfrytëzojnë llambat elektrike  me lentet e luajtshme dhe pajisje të tjera për të arritur pothuajse çdo sy në skenë, ose të plotësojë ose të ndryshojë një skenë për të prodhuar efekte dramatike vizuale. Me burime të reja të lehta në zhvillim, duke përfshirë; Xenon, fluoreshente, Halide Metal, Squfur dhe llambat Induksioni ka pasur shumëllojshmëri akoma më shumë për ndriçim fazë.

Tani ne gjithashtu kemi LED Lighting Faza për të mundësuar teatro për të bërë një ndikim shumë të madh me teknologji të ndriçimit të përparuar.

            Me ndriçimin që ka evoluar në mënyrë dramatike për shkak të projektimeve të ndriçimin fazë është shumë emocionuese për të parë se sa larg ata mund të zhvillojnë ende. Pritet ende ka shumë më tepër për të ardhur nga zhvillimi i ndriçimit teskenes.
           Ekziston të vazhdojnë të jenë zhvillimet e mëtejshme të bëra çdo vit vetëm me përdorimin e ndriçimit fazë LED së bashku me kontrollin e programeve në kompjuter. Përzierja kuvertën janë gjithashtu në gjendje për të siguruar teknikë teatrore me kontrollin e ndriçimit në majë të gishtave të tyre.

Ndriçimi Pajisje ndriçim të përgjithshme:

Ndricim Qiri          Ndricim me nafte       Ndricim me Gaz       NdricimElektrik